Temat tygodnia : „Dobre i niedobre bajki na ekranie”.

Wtorek 06.04.2021
-	Wykonanie ćwiczeń grafomotorycznych – uzupełnienie pozostałych stron w książce nr 3
Temat dnia: Ach ta telewizja 
1 Rozwiązanie zagadki... Co to takiego?:
Gdy klawisz naciśniesz, okienko rozbłyśnie. I nim chwila minie, jesteś w małym kinie.
No pewnie, to telewizor!
      Porozmawiajcie z dziećmi Jakie są ich ulubione programy telewizyjne? Jakie bajki oglądają? Co oznaczają znaczki w lewym górnym rogu telewizora? Jakie znają „dobre” bajki, czyli takie, które pokazują przyjaźń, pomoc słabszym, wiarę w siebie? Z kolei „złe” bajki pokazują agresję, wzbudzają lęk i niepokój, takich unikajcie!
2. Wykonanie karty pracy z książki nr 4. Str.3
3.Zajęcia rozwijające uzdolnienia sportowe:   https://www.youtube.com/watch?v=iH2zc5tkHPo 
Zadanie dla chętnych:
•	„Telewizor z kartonu” – wystarczy wyciąć otwór w kartonie i już możecie wystąpić w Waszym telewizorze. Zachęcam również do robienia teatrzyków, bohaterami mogą być wasze maskotki, lalki, figurki z klocków.

Miłego dnia i udanej zabawy!

Środa 07.04.2021
1 Zajęcia ruchowe przy muzyce :  https://www.youtube.com/watch?v=n7OIPFcyZRU 
   
2.    Dziecko słucha wiersza (rodzic czyta wiersz dziecku na głos) i odpowiada  na pytanie: Dlaczego książka może być ciekawsza niż telewizja? 
„Warto czytać”
Warto czasem książki czytać,
Bo to bardzo ważna sprawa.
Książka to dobry przyjaciel
I z nią super jest zabawa.
Książki czyta moja mama,
Tata, babcia oraz dziadek
Więc bycie książkowym molem
To na pewno nie przypadek.
Jak już jedną przeczytałam,
To na dobre mnie wciągnęła!
Chęć do wiedzy zdobywania
Serce, duszę ogarnęła.
Teraz czytam nałogowo,
I wciąż jeszcze jest mi mało.
Nie sądziłam że to będzie
Się tak bardzo podobało.
Lubię książki przygodowe,
Historyczne, naukowe
Znane bardzo poematy
Lub wierszyki kolorowe.
Książka spełnia nasze wizje,
O których marzymy skrycie.
Z dobrą książką mówię szczerze,
Łatwiej idzie się przez życie.
Więc zachęcam do czytania
Moi przyjaciele mili,
Byście moc ciekawych rzeczy
Dzięki książkom swym odkryli.
Ja choć jestem jeszcze mała.
Przysięgam przy tacie, mamie
Pasją moją jest czytanie
Niech tak zawsze już zostanie!

Czwartek 08.04.2021
1 Wycinanki:
Dziś wyzwanie – wycinanie ! Ciąć można wszystko – gazety, wełnę, stare materiały – im więcej, tym ręka będzie robić to sprawniej. Warto zwracać uwagę na prawidłowy sposób trzymania nożyczek.

2 Zabawa matematyczna: „Robimy porządki”
Potrzebne będą: po kilka liczmanów różnego rodzaju (np. 6 kapsli, 5 nakrętek, 7 klamerek, 10 jednakowych klocków itp.) oraz obręcze (zrobione np. ze sznurka) – tyle samo, ile rodzajów liczmanów
Zadaniem dziecka jest posegregowanie rozsypanych liczmanów oraz wskazanie, których liczmanów jest najwięcej, a których najmniej. Można wspólnie z dzieckiem przeliczyć ile liczmanów jest w każdym zbiorze.

3. Przypomnijcie dzieciom że należy oglądać tylko „dobre” bajki i programy z zielonym znaczkiem w górnym lewym rogu telewizora. Kiedy bajka lub film się kończy, wyłączamy telewizor, bo przeszkadza nam w zabawie. Telewizja jest potrzebna i pożyteczna, ale nie należy spędzać zbyt dużo czasu przed telewizorem!
4. Karta pracy nr 4 

Piątek 09.04.2021
 
 Dzisiaj zastanowimy się nad tym, jak miło spędzać czas bez multimediów.
      Słuchanie opowiadania R. Klimczaka:
„ Nudzimisie – pierwsze spotkanie”

Wszystko zaczęło się pewnego jesiennego popołudnia. Szymek siedział na środku pokoju, otoczony zabawkami i krzyczał, ile sił w gardle:
- Nudzi mi się! Nudzi mi się!
Niestety, nikt na ten oczywisty i wyrażany dość głośno fakt, nie zareagował. Starsza siostra Szymka, Aga, udawała, że nic się nie dzieje. Być może według niej naprawdę nic godnego uwagi się nie działo. Przecież słuchała tego okrzyku niemal codziennie. Tata siedział schowany tam, gdzie mógł najdalej, czyli w łazience, i udawał, że jest bardzo zajęty naprawianiem wieszaka. Natomiast mama Szymka była święcie przekonana, że okrzyk syna nie dotyczy jej osoby, ale skierowany jest właśnie do taty. Wobec takiego braku zainteresowania chłopiec siedział wśród zabawek i krzyczał bez przerwy. Wreszcie tata stracił cierpliwość. Westchnął ciężko i poszedł do pokoju. Spojrzał na podłogę zasłaną zabawkami i zapytał: GDZIE? 
- Co gdzie? – zapytał w odpowiedzi Szymek.
– Gdzie są te NUDZIMISIE?
 - Nudzimisie?! – nie rozumiał Szymek.
– No tak, przecież wołasz je od pięciu minut bez przerwy - stwierdził tata. Szymek uznał, że tata najwyraźniej żartuje z jego poważnego problemu, jakim było nudzenie się i wykrzywił buzie w grymasie niezadowolenia. Tata chyba nie żartował, bo rozejrzał się po pokoju, zajrzał nawet we wszystkie najciemniejsze kąciki i powiedział tonem odkrywcy:                                                                                                                  
- Nie ma!
– Czego nie ma?- ponownie nie zrozumiał chłopiec.                                                  
– Raczej kogo! Nudzimisiów oczywiście.
– Taatoo…! – wykrzyknął zdenerwowany Szymek.
- Zaraz, zaraz! – zawołał z kolei tata i podszedł do synka.
 – To ty nie wiesz nic o nudzimisiach?                                 
- Nie… - odparł chłopczyk i otworzył buzię ze zdziwienia. W swoim długim pięcioletnim życiu słyszał o najróżniejszych bajkowych stworzeniach, ale o nudzimisiach NIGDY. Tata usiadł na podłodze  i zaczął mówić tajemniczym głosem, niemal szepcząc:                                             
- Bo wiesz… daleko stąd, ale nie wiadomo gdzie, …zresztą może jest to nawet najzupełniej blisko, ale nikt tam nie był, więc nie wiem na pewno, jest bajkowo piękna i tajemnicza kraina. W tej krainie mieszkają nudzimisie, które zawołane przez  nudzące się dzieci przychodzą tu, żeby się z nimi pobawić.
– Nie wierzę! – zawołał Szymek, wydymając usta.                                                       
– Nie, to nie – tata udał obrażonego i wstał z podłogi.                                                                                              
– Ale kiedy się je woła i woła, to one naprawdę mogą przyjść.                                                                  
– Nieee…?- ni to zapytał, ni to zaprzeczył Szymek, ale jakoś bez przekonania.                                                                                   
 – Właśnie , że tak – zdecydowanie potwierdził tata,                                                                                                 
- Trzeba się tylko uważnie przyglądać, żeby ich nie pomylić.                                                                                                  
 – Z czym można je pomylić? - zaciekawił się chłopiec.                                                                                                          
 – Noo… na przykład z myszami – powiedział tata trochę niepewnie.                                                            
– Ale u nas nie ma myszy – odparł Szymek i z powątpiewaniem rozejrzał się po podłodze.                                                       
– No niby nie ma …jak dotąd  - zgodził się tata.
– Jednak patrząc na ten bałagan na podłodze, myślę, ż spokojnie mogłyby się tu schować, a ty byś ich nie zauważył. Szymon rozejrzał się wokół siebie i uznał, że tata ma absolutną rację. Między zwierzętami, żołnierzykami, samochodami, grami, klockami różnego rodzaju można by schować rodzinę myszy, albo całą wioskę z nudzimisiami i pewnie niełatwo byłoby ją dostrzec. Porządek nie był najwyraźniej czymś, do czego Szymek przykładał większą wagę. Czasami  rodzice układali na półkach wszystkie zabawki synka, żeby mu pokazać, jak to ma robić. Jednak najdalej po jednej czy dwóch godzinach większość z nich okazywała się Szymkowi niezwykle potrzebna i to właśnie na podłodze. Tu też, jeżeli w ogóle, należało się spodziewać niespodziewanych gości. Widząc zamyśloną buzię chłopca, tata oddalił się pospiesznie z pokoju. Robił to po cichu, żeby nie wyrwać synka z zamyślenia, które dawało  domownikom niejaką nadzieję na chwilę spokoju. Kiedy już Szymek został sam, stwierdził, że nadal nie wie, w co się pobawić, a na dodatek nie ma taty, który w razie potrzeby mógł coś fajnego wymyślić.. Zawołał więc, tak dla zasady ,  ale tym razem niezbyt głośno „Nudzi mi się!... i zaczął majstrować przy budowli z klocków.  Siedział i budował spokojnie,    aż nagle usłyszał KICHNIĘCIE. Wprawdzie było to bardzo cichutkie kichnięcie, ale mimo to wyraźne. Dochodziło zza wielkiego pudla na zabawki.                                                                   
 – Aaa… psik! – poniosło się znowu po pokoju i Szymek przestraszył się nie na żarty. Spojrzał zaciekawiony sponad sterty klocków i zobaczył małego stworka w śmiesznym zielonym ubranku.
– Jeeju – westchnął chłopiec i schował się za pudłem. Stworek  nie ukrywał się jednak wcale i szybko wyszedł z kącika wprost na niego. Szedł tak, jakby wcale nie widział  chłopczyka. Kiedy był już obok Szymonkowej stopy, ten cofnął ją i schował pod siebie.
– Aaa!!! – stworek wrzasnął na całe gardło, podskakując do góry, po czym uniósł głowę i spojrzał na właściciela tej potężnej nogi. Widząc, że ten też jest wystraszony, zrobił odważną minę i zapytał niezbyt wyraźnie
– Boisz się mnie?                   
 – Niee – odparł  Szymek ze strachem, kiwając przy tym głową tak, jakby się bał.                            
– Ja też się nie boję – stwierdził stworek niepewnie, przyglądając się Szymkowi bardzo, ale to bardzo uważnie. Nie mniej uważnie przyglądał się gościowi Szymon. Było to jednak trudne zadanie, ponieważ stworek był mały i wciąż się kręcił. Chłopiec zauważył tylko, że przybysz ma bardzo duże uszy, które to podnosiły się, to opadały. Czasami nawet zwijały się w rulonik i wtedy wyglądały naprawdę śmiesznie.                                         
– Ty nie masz ogonka? Zdziwił się nagle stworek.
– Pewnie, że nie mam – zaśmiał się Szymek.                                         
– Ludzie przecież nie mają ogonków- dodał, wyjaśniając tym samym, że fakt nieposiadania przez niego ogonka jest zupełnie naturalnym zjawiskiem.        
– Coś mi się musiało pokręcić – tłumaczył nieznajomy, rozglądając się po pokoju.                                                                  
– To jak masz na imię?- zapytał nagle, zmieniając temat rozmowy.
– Bo ja jestem Hubek…NUDZIMIŚ Hubek – dodał po krótkiej chwili.
Wiem, że opowiadanie było dosyć długie, ale mam nadzieje, że dzieci wysłuchały je do końca. Teraz dzieci odpowiadają na kilka pytań dotyczących tego opowiadania:
•	Jak zachowywał się Szymek?
•	Jak wyglądał pokój chłopca?
•	Co powiedział Szymkowi tata?
•	Kogo chłopiec spotkał w swoim pokoju?
•	Jak myślicie co  Szymek będzie robił z Hubkiem?
•	Jakie wy macie sposoby na nudę?
•	Jak myślicie, czy nudzimiś naprawdę pojawił się w pokoju chłopca? Czy był to tylko wytwór jego wyobraźni?
Praca plastyczna – dziecko rysuje Nudzimisia według swojego pomysłu